همه چيز اونقدر قروقاطي بو كه اصلن نمي تونم يه رشته ازش بكشم بيرون و بنويسم. شايد تاثير اون همه شراب باشه كه نشسته بوديم روي تخت روي رودخونه و ليوان ليوا شراب به او سرخي رو خالي مي كرديم توي گبومون.
نه... هيچ چيز پيدا نمي كنم براي نوشتن!
لولم انگار هنوز.

توي كلينيك پاستور نشسته بوديم با پريسا منتظر نوبتمون كه بشه بريم بار دوم هپاتيت. خانم پرستار اومد اسمم رو گفت. خونمو بي اجازه آزمايش كرده بودن. جاي نگراني نبود اما آقاي دكتر مي خواست بطور خصوصي در اين مورد با من حرف بزنه.
من و پريسا با علامت هاي سوال توي چشمامون به هم خيره شديم...
نگريستيم؟!
خيره شديم؟!
نگريستيم.
...
خيلي خب نگريستيم!

رفته بودم دستشويي ديدم مامان فخري توي همه ي سوراخ ها جارو فروكرده. غرغري كردم و جاروها رو برداشتم. يك عالمه موش صد تا هزارتا همه خاكستري شبيه بادوم زميني پوست نكنده اما موش! مي دونستم كه موشن. گرماي بدنشونو كه از روي پام رد مي شدن جس مي كردم. زياد طول نكشيد كه تمام خونمون از موش هاي خاكستري گرم پر شد.من فقط جيغ مي كشيدم.

فلش مموري خودمو كه هميشه پر از ويروسه زده بودم توي لپ تاپ پريسا كه تازه داده درست كردن و آنتي ويروس هم نداره هنوز! بعد هي داشتم سعي مي كردم كه طبيعي جلوه بدم و به روي خود نيارم كه لپ تاپش باز به فنا رفته!

.

.