توی آسمون شکل های رنگی بود. مثل چراغای هواپیما

به زمین که نزدیک شد دیدم سفینه های فضایین

پویاو چند تا از دوستاش پشت در بودن. بابک می گفت چیکارشون کنیم. همونطور با پیژامه درو باز کردم یه نگاهی انداختم گفتم ببخشید ما آماده گی پذیرایی نداریم. درو بستم.

بابا از بیمارستان مرخص شده بود. من با بچه ها رفته بودیم پیک تکیلا بزنیم. وقتی برگشتیم دیدم یه پرستار از در اومد بیرون. دویدم توی سالن دیدم همه دور تا دور نشسته اند. بابام با لباس بیمارستان،‌ عمو مصطفی، خاله مریم،‌همه. همه نشسته اند و مامانم رو که دراز کشیده روی زمین و داره جون میده رو نگاه می کنن. آیدین بالای سر مامان نشسته بود و تار می زد. خیلی بلند.

پریدم وسط مامانم رو بغل کردم بهش می گفتم هیچی نیست چیزی نیست. همه ساکت بودن بجز عمه که همونطور چاق و پیچیده توی چادر سیاه هق هق گریه می کرد و صدای تار که یک لحظه هم آروم نمی شد. مامانم توی بغلم تکون تکونای شدید می خورد و من نمی تونستم

نگهش دارم. سر عمه جیغ زدم که خفه شو.مامانم شروع کرد به بالا آوردن با خودم فکر کردم نگاه کنین داره بالا میاره حالا دیگه حالش

خوب میشه ی

آیدین همونطور که چشماشو بسته بود و سرش رو به دیوار تکیه داده بود دست از تار نمی کشید صدای تارش سرمو پر کرده بود

تو ی آینه نگاه می کردم بجای صورت خودم صورت هامون رو می دیدم

یه فندک روشن کرده بودیم سه تایی سیگار به لب می رفتیم جلو که با اون فندکه سیگارمونو روشن کنیم اما انقد مست بودیم سیگارامون از روی آتیش رد می شد روشن نمی شد

هی بیدار می شدم ساعتو کوک می کردم برای دیرتر. یه بار دیرتر یه بار زودتر

عکسش جلوی دوربین پلیس

...

عکسش جلوی دوربین پلیس

...

عکسش جلوی دوربین پلیس

توی مدرسه با بابک و کوربن بودیم کوربن قرار بود این دفعه که میره اتاوا یه چیزی بیاره برامون. بعدش نشسته بودیم توی راهروها سارا ص یه چیزی داشت تعریف میکرد من داشتم با خودم فک می کردم ایز کی تا حالا ما صمیمی شدیم؟!

یه جشنواره ای بود توی خیابونا دونات و بلال ریخته بودن بعدش همه لباسای هندی باید می پوشیدن. خسته شدم رفتم خونه. بیرونو که نگا می کردم سیل اومده بود ماشینا همینجوری روی آب بودن. خوابم برد. یهو بیدار شدم دیدم بابک اومده یک عالمه بیگل آورده بود که لاشون پر پنیر چدار بود.